yes yes alweer een blog verhaal. Ik ben mijn kamer al beu gezien, want ik zit hier ganse tijd te studeren. Maar dan is het ook altijd tof om even terug te denken aan wat ik de voorbije dagen gedaan heb.
Wel Ik kan jullie allen zeggen dat toronto echt wel een zeer toffe stad is. We, Anne, Vincent en ik waren vertrokken op woensdag voor onze verre tocht van Québec naar toronot. De volle 800 kilometer. Een peuleschilletje zou je zeggen, maar toch niet minder. Maar eigenlijk is de reis nog vlot verlopen en rond half één hebben ze mij gedropt en ging ik op zoek naar mijn adres waar ik mocht blijven slapen bij iemand. Echt ideaal zo om half één toekomen, maar gelukkig was ze nog wakker.
Dan de volgende ochtend lekker vroeg opgestaan want ze moest gaan werken in één van de wolkenkrabbers in toronto. En zo voila werd ik er in gesmeten. Direct viel me op dat het al een tikkeltje amerikaanser was. Natuurlijk ook omdat je engels praat maar ook de mensen die rushen over straat op weg naar het werk, een beetje new york style dus. Dan direct aan mijn
toeristische trip begonnen langs de cn tower, downtown en zo naar eaton center. Indrukwekkend stad, maar het leukste moest nog komen. In de namiddag ging ik namelijk naar de buitenwijken en daar ligt namelijk de schoonheid van Toronto. Je hebt immens veel wijken en die liggen allemaal naast elkaar: Little Italy, Little India, Little Portugal, Little.... Tis hier allemaal little. Maar de tofste wijk was toch wel Kensington market: Een wijk vol met tweedehandswinkels en waar er gezellige alternatieve cafés zijn met kapperstoelen als terras. echt een zeer toffe wijk. Je waande je eigenlijk meer in één of ander dorp dan in een grootstad. Na de buitenwijken terug gewandeld waar ik een afspraak had met mijn gastvrouw om de eilanden te bezoeken, samen met een andere Belg, die een stage doet in Toronto. Het contrast tussen de eilanden en de stad zelf was echt immens groot: half verklaarde hippies die in kleurrijke huisjes wonen, gasten die op zoek zijn naar ufo's ( Ik heb nog niet echt nen typ ontmoet die het blijkbaar zo cool vond om naar de horizon te staren op zoek naar ufo's en naar zijnen vortex, strange!). Voor elk wat wils dus op dit halve gare hippie eiland. Maar het zicht op de stad was wel echt de moeite. Er na teruggekeerd en dan Persisch gaan eten en nog een lekker belgisch pintje gedronken. Lang geleden.
Dan de volgende dag heb ik nog eens de toeristische toer op geweest. Een gezellig tochtje met de bus naar de niagara watervallen! Wel gasten ik kan jullie zeggen dat het inderdaad wel indrukwekkend is om tonnen water per minuut over de rand zien vallen. Vooral de watervallen aan de Canadese kant, ofcourse, is echt prachtig vooral ook met de mist die er rond hangt. Maar natuurlijk waar mensen nen schone waterval zien, dan moeten ze er toch wel een hotel of 10 rondzetten, en een casino met een pretpark. Allé ik zie toch niet echt de essentie van een hotelkamer te pakken daar, want het is niet dat je de volgende dag op staat en je gordijn opentrekt en zegt tiens, de waterval is toch wel anders vandaag. Maar ja het was dus een beetje een las vegas gedoe, maar desondanks de moeite. Dan op het gemak terug gewandeld naar het dorp niagara falls en echt het contrast kon niet groter zijn met de drukte die er heerste aan de watervallen. Het was er doods. De enige die ik zag op de straat was een man die rustig zijn appeltje aan het eten was, waarbij ik hem prompt vroeg of ik een foto van hem mocht trekken. Ik vind het toch wel een geslaagde foto. Artistiek verantwoord. Nog even gebabbeld met hem en dan hop de bus op terug naar toronto. Daar aangekomen nog een beetje rondgewandeld. Iedereen was echt gelukkig want het was 23° en echt schoon weer. Dan op zoek geweest naar een cadeau voor mijn gastvrouw, een boekje getiteld : "an introduction to the male species", waar ze heel blij mee was, en voor mezelf kocht ik een boekje over wolken, wel cool.
Daarna zijn we iets gaan eten in een italiaans restaurant samen met twee vriendinnen van haar. Ze waren echt cool en de ene had echt een vreemd beeld van europeanen, dat ze altijd met de rugzakken aan het rondcrossen waren en dat ze alternatief waren, maar ik heb haar toch maar mooi op andere gedachten gebracht! Maar ze waren echt cool en zei zelfs dat het leek of ze me al lang kenden. Daarna nog even naar een feestje geweest, waarbij er volgens mijn tellingen welgeteld 20 mensen onder invloed waren, van de 30 aanwezig. Toch een mooi aantal zou ik zo zeggen. Maar aangezien alle bars hier sluiten om 2u, inderdaad je moet niet naar Canada komen om zwaar te party-crashen, zijn we dan maar terug gewandeld en hebben we nog een babbeltje gehouden.
Dan de volgende dag was het vertrek dag. Man 6u op de bus was echt niet tof maar sjans dat ik kapot was. Ik heb dus het meeste van de rit geslapen. Dan nog de auto gepakt van Montreal en dus rond 22u aangekomen in Québec, terug op mijn kamer.
En nu ben ik dus mijn kamer beu. Want ik heb de voorbije week eigenlijk alleen maar gewerkt voor het school. Het is nu wel vreemd, want nu je aan het werken bent voor den unief hier, bedenk je dat dat voor de laatste keer zal zijn. Want het is hier gedaan de 30e april, waarna ik nog even blijf voor cadeau's te zoeken, neen siets niet voor jou, en dan gaan we nog even naar het oosten. Allé dat moeten we nog een beetje plannen. Maar ik zal jullie wel nog iets laten weten, als ik meer weet ! Anders zou ik niet zo veel boeiends te vertellen hebben.
Allé vrienden, oja rita mijn presentaties waren eigenlijk tot nu toe allemaal goed, ze verschieten er iedere keer van hoe goed we wel praten, ik verschiet dan van hun reactie want ik vind dat mijn frans nog niet altijd het vlotste van de wereld is, maar goed. De examens van paar maanden terug zijn ook goec verlopen, dus daarover hoef je je geen zorgen te maken. Oja en volgende keer ga ik wel mee naar een andere conferentie zoals die in Hannover, om stylo's te pikken
groet
jasper
donderdag 24 april 2008
zondag 13 april 2008
Gasten, nog vlug een kort bericht voor ik ga slapen,
Gewoon ff de verhaallijn verder zetten. Want chronologiën zijn er om gerespecteerd te worden
Dus nadat mijn mama en zus weg waren was het wel even stil. Dus hop activiteiten! De avond na hun vertrek ben ik naar een Cabane à sucre geweest met een paar vrienden van Québec. Was echt lekker, maar man man veel te veel. En overal werd lekker veel esdoornsiroop op gekeild. Vooral het laatste waarbij de siroop, op een blok ijs werd uitgesmeerd, waarna je deze op een stokje kon oprollen was echt wreed cool. Man op de weg terug voelde ik me toch een echte Québecois, me dunkt.
Het werd nog alleen meer Québecois, want het weekend er op gingen we gaan eten bij de mama en de papa van Christine, één van de meest zotte en sociale Québecois die er is. Zelfs mijn mama en zus waren fan van haar. Ze waren echt sympathiek en echte typische ouders hé. Het eten was ontzettend zwaar, maar gelukkig hadden ze voor elk van ons een zetel die je achterover kon kantelen! Zelfs in sofa formaat. Goh, ik weet al wat ik voor mijn verjaardag wil. Dan erna nog vlug naar een bar geweest, waarbij de zanger nog een vrij goede beatboxer bleek te zijn! maar das geen reden om zo ostentatief aan je micro te zitten zuigen, me dunkt!
Dan de week erop was een werkweek en in de fin de semaine (weekend in Québecois, voor de leken) volgde de ontspanning. Vorige vrijdag ben ik gaan eten bij Cassandre een andere echte wreed sympathieke Québecoise samen met Melissa en Steven, nog een 2 sympathieke zielen ( kan het hier ook anders?). We zijn eerst naar de keramiek tentoonstelling geweest, want Melissa draait pottekes, zoals mijn tante het zou zeggen. Awel Rita ik kan u bevestigen dat ze er hier wel iets van kunnen. Dan gegeten en veel gelachen met de huisgenoten en die verhalen oprakelde over slachthuizen en dergelijke. Toffe boel dus. Daarna heeft Cassandre me nog al haar foto's getoond van in Zweden en ook van haar vakantiejob als bomenplanter in de Rocky Mountains. Oja als er kandidaten zouden zijn die dat met mij eens een maandje zouden willen doen, meld u aan, zou ik zeggen, want het zag er wreed sjiek en ongelooflijk mooi uit.
Maar het was nog niet gedaan voor dit weekend want gisteren was het fenomenale concert van the slackers. Zeer goede muziek,ska, en veel ambiance, echt tof, en het waren oude maar hippe vogels ( Met de bassist een klaptje gedaan en ik vond het spijtig dat hij niet zijn stars en stripes kostuum aan had, maar die stonk iets te veel, naar verluidt). We waren met een paar fransen een Australische en Christine, el loco Québecoise geweest en het was echte vette fête! Daarna nog een beetje rondgewandeld en zoals je in België frieten zou eten op dat uur, zijn we nog een poutine gaan eten in de Ashton, om 3u 's nachts. Ideaal dus. Dan terug gewandeld en de vanochtend nog even naar de koers geluisterd met "Tommeke Tommeke, wat doe je nu."
Voila dit was hem. Van de week wordt even lastig want ik heb morgen en woensdag een presentatie en een werk af te geven, maar ter ontspanning vertrek ik woensdag voor een paar dagen naar Toronto, allé ja om mijn batterijen op te laden voor de laatste loodjes.
Jongens, je merkt ik ben nog altijd niet stilgevallen. Foto's komen er dra op en als jullie een dubbeltje willen kan je ze altijd bij mij bij bestellen!
groeten en een goede nacht aan u allen!
Jasper
Gewoon ff de verhaallijn verder zetten. Want chronologiën zijn er om gerespecteerd te worden
Dus nadat mijn mama en zus weg waren was het wel even stil. Dus hop activiteiten! De avond na hun vertrek ben ik naar een Cabane à sucre geweest met een paar vrienden van Québec. Was echt lekker, maar man man veel te veel. En overal werd lekker veel esdoornsiroop op gekeild. Vooral het laatste waarbij de siroop, op een blok ijs werd uitgesmeerd, waarna je deze op een stokje kon oprollen was echt wreed cool. Man op de weg terug voelde ik me toch een echte Québecois, me dunkt.
Het werd nog alleen meer Québecois, want het weekend er op gingen we gaan eten bij de mama en de papa van Christine, één van de meest zotte en sociale Québecois die er is. Zelfs mijn mama en zus waren fan van haar. Ze waren echt sympathiek en echte typische ouders hé. Het eten was ontzettend zwaar, maar gelukkig hadden ze voor elk van ons een zetel die je achterover kon kantelen! Zelfs in sofa formaat. Goh, ik weet al wat ik voor mijn verjaardag wil. Dan erna nog vlug naar een bar geweest, waarbij de zanger nog een vrij goede beatboxer bleek te zijn! maar das geen reden om zo ostentatief aan je micro te zitten zuigen, me dunkt!
Dan de week erop was een werkweek en in de fin de semaine (weekend in Québecois, voor de leken) volgde de ontspanning. Vorige vrijdag ben ik gaan eten bij Cassandre een andere echte wreed sympathieke Québecoise samen met Melissa en Steven, nog een 2 sympathieke zielen ( kan het hier ook anders?). We zijn eerst naar de keramiek tentoonstelling geweest, want Melissa draait pottekes, zoals mijn tante het zou zeggen. Awel Rita ik kan u bevestigen dat ze er hier wel iets van kunnen. Dan gegeten en veel gelachen met de huisgenoten en die verhalen oprakelde over slachthuizen en dergelijke. Toffe boel dus. Daarna heeft Cassandre me nog al haar foto's getoond van in Zweden en ook van haar vakantiejob als bomenplanter in de Rocky Mountains. Oja als er kandidaten zouden zijn die dat met mij eens een maandje zouden willen doen, meld u aan, zou ik zeggen, want het zag er wreed sjiek en ongelooflijk mooi uit.
Maar het was nog niet gedaan voor dit weekend want gisteren was het fenomenale concert van the slackers. Zeer goede muziek,ska, en veel ambiance, echt tof, en het waren oude maar hippe vogels ( Met de bassist een klaptje gedaan en ik vond het spijtig dat hij niet zijn stars en stripes kostuum aan had, maar die stonk iets te veel, naar verluidt). We waren met een paar fransen een Australische en Christine, el loco Québecoise geweest en het was echte vette fête! Daarna nog een beetje rondgewandeld en zoals je in België frieten zou eten op dat uur, zijn we nog een poutine gaan eten in de Ashton, om 3u 's nachts. Ideaal dus. Dan terug gewandeld en de vanochtend nog even naar de koers geluisterd met "Tommeke Tommeke, wat doe je nu."
Voila dit was hem. Van de week wordt even lastig want ik heb morgen en woensdag een presentatie en een werk af te geven, maar ter ontspanning vertrek ik woensdag voor een paar dagen naar Toronto, allé ja om mijn batterijen op te laden voor de laatste loodjes.
Jongens, je merkt ik ben nog altijd niet stilgevallen. Foto's komen er dra op en als jullie een dubbeltje willen kan je ze altijd bij mij bij bestellen!
groeten en een goede nacht aan u allen!
Jasper
donderdag 10 april 2008
Belgische toeristen deel 2
Vrienden al te gader,
zet u in een kring en dan vertel ik u een verhaal.
We waren dus gekomen aan de aankomst van mijn zus en moeder van Montreal. Wel alles was daar goed verlopen, ze hadden zelfs mijn schat, die ik verstopt had in Montreal, gevonden en ze waren dan ook de trots eigenaars van een sleutelhanger van Canada en Québec. Dan de avond erop naar het immer fantastische Chez Victor geweest waar echt de meest heerlijke hamburgers te vinden zijn. Een must voor iedereen die naar hier wil komen! Erna nog vlug naar een jazz concert gaan kijken het is verdikke lastig om te zien, hoe die gasten op een sax spelen terwijl je daar moet zitten. Maar goed
De volgende dag was het begin van onze grote expeditie die we gingen beginnen. We huurden een prachtige Dodge Caliber, die wel bijna niet optrok in het naar boven gaan, maar soit. We gingen van Québec naar l'Anse st Jean, gelegen aan de fjord du Saguenay. De eerste minuten waren echt geen pretje want mijn moeder heeft altijd een beetje tijd nodig om iets nieuws onder de knie te krijgen. Maar we passeerden langs heel mooie streken en langs natuurparken die echt wel de moeite waren. Eénmaal aangekomen moesten we nog even te voet omhoog en daar was het dan onze echt Auberge, volledig in hout. Je voelde je toch een beetje meer in de natuur toen je hier aankwam. Er bleek maar één iemand anders te zitten, Huges van Montréal, die tot groot jolijt van mijn moeder en vooral mijn zus (" Hij is zelfs kleiner dan ik") klein was. Het betrof dus echt wel een dwerg. Maar den eigenaar was echt wel nog de coolste van al: Een echte metal freak met pinnen en al. Vooral zijn manier van begroeten met een welgemeende peace teken was echt een metal fan waardig. Echt een typ dat je niet zo verwacht zo in de bossen, maar hij was wel heel vriendelijk zoals 99% van de bevolking hier.
Daarna nog kort eeven een wandeling gemaakt, iets gegeten want de volgende dag was het grote moment gaan hondensleeën
De volgende dag vroeg opgestaan en ons snel klaargemaakt, allé de één sneller dan de andere, maar ik noem geen namen. Eerste probleem de toeristen kregen de auto niet van de sneeuw/ijs parking. Dan maar de hulp gevraagd van een echte Québecois, die onze auto mooi heeft mee helpen duwen. Dan aangekomen bij de hondenslee en echt gasten, was de moeite. De honden waren wreed lief, getuige mijn innige omhelzing met één van de viervoeters, maar -5 was voor hen veel te warm (ideaal is -25 ongeveer), dus blijkbaar konden ze nog veel sneller. Maar het was echt geweldig echt een unieke ervaring. Siets zat vooral bij onze begeleider, een fransman en ik bestuurde de slee met mijn honden Bilbo, Bonny, Imauk en nog één die een nog moeilijker naam had. Dan hebben we een tocht gemaakt van ongeveer 15 km tussen de bossen en bergen sneeuw en over bevroren rivieren. Echt ongelooflijk machtig. Ik was zeer blij dat ik het toch eens gedaan had en het viel nog mee van prijs ook.
Dan in de namiddag zijn we nog gaan raquetten op de banquise op de fjord. Mijn moeder was eerste te bang om op het ijs te lopen, maar nadat ik het eerst gedurfd had dan opeens durfde ze wel. Goh dat vertrouwen in de kinderen is toch mooi hé. Erna hebben Siets en ik nog een sleecompetitie gehouden, waarvan ik alle manches gewonnen heb en dan heb ik nog een lift gekregen van een ski-doo, versta sneeuw scooter. Die gasten vlammen tegen 90 per uur en dan maar hopen dat je er niet af valt. Dan nog even vlug gegeten en met den Huges gebabbeld en dan gaan slapen want de volgende dag moesten we vroeg opstaan voor ons vertrek terug naar Québec.
Want de volgende dag was het toch wel een beetje slecht weer, zeker naar de normen van mijn moeder, ze kroop met veel schrik achter het stuur en zo zijn we langzaam vertrokken naar Québec. Soms was de zichtbaarheid echt nul, maar de weg lag niet glad en éénmaal aan het einde van de fjord zagen we de machtige St laurent. Echt indrukwekkend hoe breed hij is nabij Tadoussac.
Dan 's avonds hebben we nog eens goed gegeten, echte raclette in de Petit Coin Latin. Was lekker en zo gingen ze met een veel te volle maag hun laatste nacht Québec tegemoet. En blijkbaar hadden ze ook een cadeau verstopt voor mij in Québec. Spannend
De volgende dag hadden we nog een laatste keer afgesproken en heb ik ook mijn cadeau gevonden. Een ticket voor het concert van Brad Mehldau hier in Québec. Echt cool. Goed dan heeft mijn mama mij nog een laatste keer vast gepakt en mijn zus heeft bijna een traan weggepinkt en dan zijn ze vertrokken.
Foto's en filmpjes te zien bij Saguenay!
zet u in een kring en dan vertel ik u een verhaal.
We waren dus gekomen aan de aankomst van mijn zus en moeder van Montreal. Wel alles was daar goed verlopen, ze hadden zelfs mijn schat, die ik verstopt had in Montreal, gevonden en ze waren dan ook de trots eigenaars van een sleutelhanger van Canada en Québec. Dan de avond erop naar het immer fantastische Chez Victor geweest waar echt de meest heerlijke hamburgers te vinden zijn. Een must voor iedereen die naar hier wil komen! Erna nog vlug naar een jazz concert gaan kijken het is verdikke lastig om te zien, hoe die gasten op een sax spelen terwijl je daar moet zitten. Maar goed
De volgende dag was het begin van onze grote expeditie die we gingen beginnen. We huurden een prachtige Dodge Caliber, die wel bijna niet optrok in het naar boven gaan, maar soit. We gingen van Québec naar l'Anse st Jean, gelegen aan de fjord du Saguenay. De eerste minuten waren echt geen pretje want mijn moeder heeft altijd een beetje tijd nodig om iets nieuws onder de knie te krijgen. Maar we passeerden langs heel mooie streken en langs natuurparken die echt wel de moeite waren. Eénmaal aangekomen moesten we nog even te voet omhoog en daar was het dan onze echt Auberge, volledig in hout. Je voelde je toch een beetje meer in de natuur toen je hier aankwam. Er bleek maar één iemand anders te zitten, Huges van Montréal, die tot groot jolijt van mijn moeder en vooral mijn zus (" Hij is zelfs kleiner dan ik") klein was. Het betrof dus echt wel een dwerg. Maar den eigenaar was echt wel nog de coolste van al: Een echte metal freak met pinnen en al. Vooral zijn manier van begroeten met een welgemeende peace teken was echt een metal fan waardig. Echt een typ dat je niet zo verwacht zo in de bossen, maar hij was wel heel vriendelijk zoals 99% van de bevolking hier.
Daarna nog kort eeven een wandeling gemaakt, iets gegeten want de volgende dag was het grote moment gaan hondensleeën
De volgende dag vroeg opgestaan en ons snel klaargemaakt, allé de één sneller dan de andere, maar ik noem geen namen. Eerste probleem de toeristen kregen de auto niet van de sneeuw/ijs parking. Dan maar de hulp gevraagd van een echte Québecois, die onze auto mooi heeft mee helpen duwen. Dan aangekomen bij de hondenslee en echt gasten, was de moeite. De honden waren wreed lief, getuige mijn innige omhelzing met één van de viervoeters, maar -5 was voor hen veel te warm (ideaal is -25 ongeveer), dus blijkbaar konden ze nog veel sneller. Maar het was echt geweldig echt een unieke ervaring. Siets zat vooral bij onze begeleider, een fransman en ik bestuurde de slee met mijn honden Bilbo, Bonny, Imauk en nog één die een nog moeilijker naam had. Dan hebben we een tocht gemaakt van ongeveer 15 km tussen de bossen en bergen sneeuw en over bevroren rivieren. Echt ongelooflijk machtig. Ik was zeer blij dat ik het toch eens gedaan had en het viel nog mee van prijs ook.
Dan in de namiddag zijn we nog gaan raquetten op de banquise op de fjord. Mijn moeder was eerste te bang om op het ijs te lopen, maar nadat ik het eerst gedurfd had dan opeens durfde ze wel. Goh dat vertrouwen in de kinderen is toch mooi hé. Erna hebben Siets en ik nog een sleecompetitie gehouden, waarvan ik alle manches gewonnen heb en dan heb ik nog een lift gekregen van een ski-doo, versta sneeuw scooter. Die gasten vlammen tegen 90 per uur en dan maar hopen dat je er niet af valt. Dan nog even vlug gegeten en met den Huges gebabbeld en dan gaan slapen want de volgende dag moesten we vroeg opstaan voor ons vertrek terug naar Québec.
Want de volgende dag was het toch wel een beetje slecht weer, zeker naar de normen van mijn moeder, ze kroop met veel schrik achter het stuur en zo zijn we langzaam vertrokken naar Québec. Soms was de zichtbaarheid echt nul, maar de weg lag niet glad en éénmaal aan het einde van de fjord zagen we de machtige St laurent. Echt indrukwekkend hoe breed hij is nabij Tadoussac.
Dan 's avonds hebben we nog eens goed gegeten, echte raclette in de Petit Coin Latin. Was lekker en zo gingen ze met een veel te volle maag hun laatste nacht Québec tegemoet. En blijkbaar hadden ze ook een cadeau verstopt voor mij in Québec. Spannend
De volgende dag hadden we nog een laatste keer afgesproken en heb ik ook mijn cadeau gevonden. Een ticket voor het concert van Brad Mehldau hier in Québec. Echt cool. Goed dan heeft mijn mama mij nog een laatste keer vast gepakt en mijn zus heeft bijna een traan weggepinkt en dan zijn ze vertrokken.
Foto's en filmpjes te zien bij Saguenay!
Abonneren op:
Posts (Atom)
.JPG)
